Maandag 25 augustus 2008
De titel van deze blog ; Zamanimatie. Toch zal ik het voor diegene die het niet snappen even toelichten. Dit is een blog over mijn studie op de kunstacademie St.Joost te Breda. Ik studeer animatie en mijn achternaam is Zaman. Hoe kom ik dan op deze titel? Ik zal jullie niet langer in spanning houden.
Na een zomer lang in de diepste uithoeken van mijn brein te hebben gedwaald kwam ik een klein groen monster tegen. Hij had wat weg van een pad. Dan wel een pad met een lange grijze baard en een bril met dikke ronde glazen. Hij had in zijn rechterpoot een houten wandelstok en met zijn andere poot plukte hij aan zijn baard. Ik keek de pad aan en vroeg of hij een goede naam wist voor mijn weblog. Het beestje keek me zuur aan en plukte nog eens aan zijn baard. Toen hij uit was geplukt opende hij zijn bek en vroeg met krakende stem;
"Wat is je achternaam jongeheer?""
"Mijn achternaam is Zaman , o wijs maar toch eigenaardig beest."
"Hmmm oke,wat studeer je jongeheer?"
"Ik studeer animatie op St. Joost beste hersenspinsel."
"Hmmmmm oke"
Het eigenaardige beest begon weer aan zijn baard te plukken. Hij keek omzich heen alsof hij naar iets opzoek was. Uiteindelijk keek hij me aan en zei wijs;
zam(an)+animatie = zamanimatie.
Weer even terug de realiteit in. Wat je hier uiteindelijk zal zien zijn onderzoeken omtrend de gegeven opdrachten. Ook is deze blog een uitdaging voor mijzelf. Hij is ook gemaakt met de intentie er elke dag iets op te zetten. Van tekeningen tot kleine notities. Van nuttig tot totaal nutteloos. Uiteindelijk zullen de animaties zelf er ook op komen te staan.
Een uitdaging dus die ik met mezelf ben aangegaan. Elke dag leer je namelijk. Deze leerervaringen kunnen de grote hebben variërend van een mug tot die van een olifant. Maar elke ervaring is nodig om wijzer te worden. Mischien word ik ook wel wijzer door het bijhouden van deze weblog. Wie weet.
Vandaag was de eerste schooldag. Wat ik ervaar bij mezelf is dat ik deze keer er echt zin in heb. Voldoende rust gehad en weer vol met motivatie en inspiratie. Ik vergelijk mezelf vorig jaar met een natte handdoek. Al het vocht dat in die handdoek zit was de inspiratie. En aan het einde van vorig jaar hadden ze echt al het vocht eruit gewrongen. Tot op de laatste druppel. Gelukkig heb ik in de vakantie genoeg tijd gehad om hem ten drogen te leggen om hem vervolgens in het water te gooien zodat ie zich weer voltrok. Nu is het dus tijd om mezelf leeg te wringen..